Het doden van vissen

Vissen voelen angst, pijn en stress. Dat blijkt uit tientallen onderzoeken, die de afgelopen decennia gevoerd zijn. Toch bestaat er geen wettelijke regeling over het doden van vissen. De gangbare dodingsmethoden zijn dan ook gruwelijk. De methoden zijn allemaal ruw, wreed en duren lang. De enige manier om een vis snel en quasi pijnloos te doden, is het dier verdoven en/of hersendood maken. Dit gebeurt in de praktijk echter zelden of niet.

Samengeperst
In de zeevisserij worden de dieren in reusachtige sleepnetten meegevoerd en samengeperst, of ze komen terecht in de ‘muren des doods’: staande netten die alle zeeleven verwoesten en de oceaanbodem in een leeg maanlandschap veranderen.

Verstikt
Een van de meest voorkomende dodingsmethoden is verstikking. Vissen worden uit de zee opgehaald en leveren vervolgens een bittere doodstrijd op het dek van het schip. In tegenstelling tot wat je misschien zou denken, gaan vissen namelijk niet onmiddellijk dood op het droge. Haringen leven nog zo’n 35 minuten, kabeljauwen en wijtingen een uur en tongen en schollen vechten nog vier uur voor hun leven.


Gevangen snappers gestikt op het dek
Foto: Adam Laverty

Gestript
Een andere veel voorkomende methode is het levend strippen van vissen. De vis wordt opengesneden en het bloed en de ingewanden worden verwijderd.  Je zou denken dat ze dan meteen sterven. Het zijn echter taaie dieren. Haringen leven nog 10 minuten, tongen een half uur, scharren 35 minuten en schollen lijden nog 50 minuten lang vooraleer ze uiteindelijk sterven. Soms worden de dieren op ijs gelegd tijdens hun doodstrijd, maar dit verzacht de pijn nauwelijks.

Verstikt en gestript
Soms laten vissers de dieren stikken in de lucht voor 7 à 20 minuten. Hierdoor gaan ze niet dood, want hun hersenen blijven intact. Vervolgens worden het bloed en de organen weggehaald, waarna de dieren nog zo’n 10 tot 30 minuten leven.

Zoutbad
Bij deze methode strooit men zout op een levende paling, waardoor diens huid ontslijmd wordt en de kieuwen beschadigd. Je kan het vergelijken met een brandwonde bij een mens. De paling spartelt heftig voor zijn leven. Als de paling niet meer beweegt, worden de organen verwijderd. Het dier is dan nog altijd niet dood! Tegenwoordig doden veel grote bedrijven de dieren machinaal, met behulp van stroomstoten, maar er zijn momenteel nog steeds vissers die palingen doden met een zoutbad.

Neksnede
Het gebeurt ook dat men palingen een snee achter de kop geeft waardoor het ruggemerg wordt doorgesneden. De zuurstoftoevoer naar de kop wordt hierdoor echter niet aangetast. De paling gaat dus niet dood, en is nog steeds bij bewustzijn op het ogenblik dat hij wordt opengesneden en de organen worden verwijderd.

Overboord gekieperd
Soms neemt men niet eens de tijd om de dieren in kwestie te doden. Dit is met name het geval als de visser enkel uit is op een bepaald lichaamsdeel, zoals de vinnen bij haaien. Deze worden afgesneden, en het dier wordt weer overboord gekieperd. Hierdoor sterft het dier een langzame, pijnlijke dood.

Levend gekookt
Naast vis, eten mensen ook ongewervelde waterdieren als garnalen, mosselen, kreeften en krabben. Vaak worden deze dieren (met name kreeften en mosselen) levend verkocht en in kokend water gegooid! Dit is een bijzonder wrede, pijnlijke dodingsmethode, als je weet dat uit onderzoek blijkt dat ook ongewervelde dieren pijn ervaren. In de supermarkt en restaurants worden kreeften en langoesten vaak op een hoopje gestapeld in bakken water, waarbij de scharen van de kreeften meestal worden samengebonden. In vooral Aziatische landen worden ook levende schildpadden verkocht. Mensen gaan deze dieren naar eigen goeddunken vermoorden voor consumptie, hetgeen onnoemelijk veel dierenleed met zich meebrengt.